dinsdag

Ik heb geprobeerd, maar ‘t is nie gelukt. Hoe kan er van mij verwacht worden te ademen als ik nie eens meer om lucht kan vragen? Mijn longen knijpen samen, plooien toe, wringen zich uit en ik schok terwijl ik steun zoek tegen de muren. Ik noemde dit vroeger mijn thuis, maar nu voel ik mij nergens nog thuis. Nie hier, noch ergens anders.

Ik ben angstig, ik voel mij soms zo bang als een kind van vijf dat aan haar ouders vraagt om onder het bed te kijken. Ik ben bang van de grote boze wereld. De boze wereld en zijn vooroordelen geuit in dwaze blikken en vreemde, pijnlijke woordsamenstellingen. Zinnen. Ik ben niemeer bij mijn zinnen. Mijn zinnen zijn bij u. Of verstopt (mij bewust van mijn hart), hier.  Soms lijken de dingen duidelijk te worden, zo heel af en toe. Pas op, begrijp mij nie verkeerd; ik verwacht ook absoluut nie meer dat alles altijd even duidelijk is maar net omdat ik me zo klein en bang voel heb ik instinctief veel nood aan klaarheid in mijn hoofd. Ik wil alleen zijn, alleen wonen of met u. Met vallen en opstaan. Ik ben soms bang van u en uw geheimen, ze maken mij achterdochtig. En de verwijten en kritieken rondom mij maken de vraagtekens in mijn hoofd alleen maar groter en de onduidelijkheden nog mistiger. Mede daardoor verloor ik de laatste tijd al meermaals de controle over mijn emotionele zijn. Zo ben ik.

Ik stel mij zoveel vragen. Lief, ik heb geen probleem met u. Maar ik heb een probleem met wat anderen van u verwachten. Deze mensen zouden niks van u mogen vragen. Het zijn zij niet die zich engageren voor een leven lang met u. Ik wil u niet kwijt raken aan hun.

Ik weet echt niet meer, en ik ben doodserieus, hoe lang ik dit nog vol hou. Hoe lang ik mijn masker nog zal kunnen ophouden tot ik, op een moment dat ik volledig zoek ben, mij huilend in uw armen stort. Verwacht mij.

Breathe

De dingen zijn enorm veranderd. Er zijn lijnen getrokken, ik heb zorgvuldig enkele kruizen over hoofdstukken getekend en er zijn  zoveel punten gezet dat ik ze nie meer op twee handen kan tellen. Ik ben verder gegaan, volledig. Niks is vergeten, maar net zoals ik uit “oude” dingen iets geleerd heb, leer ik ook hier weer uit. Ik vertrouw nie veel mensen, maar ‘k heb ook de nood nie om da wel te doen. ‘k Heb keuzes gemaakt. (en minstens één verdomd goeie!) en ik ben hier zoveel beter uit gekomen.

Vandaag is uw dag, de dag om er iets aan te doen. De dag waarop ge nie meer op uw lui gat zou mogen blijven zitten. Stop met toekijken, doe uw eigen nie meer leed aan door uw zielig zelfmedelijden. Ge helpt uzelf er geen meter mee, of ge maakt het enkel erger. Trust me. Been there, done that. Maak keuzes, doe toffe dingen. Ga naar buiten, bekijk de dingen. Voor één keer moet ge nie alles gezien hebben. Zoek plekken in uw buurt waar ge nog nooit geweest zijt. Zoek een ander perspectief. Praat met onbekenden, zeg ze vriendelijk goeiedag. Kom thuis, doe uw kleren uit en zet een vreselijk vrolijk nummer op. Dans zoals ge nog nooit gedanst hebt. Ge zijt meer dan oké. Voel u uniek, ge verdient elke glimlach. Dus lach.

Doe uw uiterste best. Als’t minder goed gaat, it’s okay to be upset. Maar blijf nie bij de pakken zitten. Wordt opnieuw verliefd, aapekes. Maar leef van dag tot dag, laat de dingen u overkomen. Wees zelfzeker. Ge kunt het, ik weet dat ge het kunt. DURF! Nu en dan zult ge verdomme op uw bek vallen. But in the end zal het het allemaal waard geweest zijn. Leef.

Allidesire is nie meer alleen. Allidesire, da ben ik, da zijt gij. Allidesire, da zijn wij en ik beloof u, da veranderd nie meer. Ik ben volledig van u. Och jong, ik zeg volmondig ja.

I

ik moet even ademen. Alles eruit. De keuzes zijn gemaakt, les excuses sont faites. Ik werk ervoor en ik ben goe bezig. Een begin. Ik ben iemand zo onmenselijk graag gaan zien. Geen twijfels meer. Geen spier in mijn ganse lijf dat daar nog maar aan denkt. Nooit zou ik nog twijfelen als’t aan mij lag. Ik wil nie anders. Ik zal nie anders.

Scrupule? Waar? Nergens. Geordender dan tevoren. Niet helemaal. Ik ben altijd chaos. Aangenaam. Ik sta sterk in mijn schoenen. Ik ga voor mijn doel. Maar ik kan nie verder gaan dan tot daar waar ze mij toelaten. The higher law. Gij. Gij zijt de hogere macht. Een maatstaf aan welke ik moet voldoen. Een regel aan welke ik mij moet houden. Maar al te graag.

Wat houdt ons tegen om verder te gaan? Gij of ik? Dit is geen beschuldiging, maar’t maakt mij droef niet te weten waar we staan. (ik weet het wel en toch) Ik heb ook het gevoel da ge bepaalde dingen nodig hebt voor we verder kunnen gaan. Een gewetensbezwaar? Of is dat al opgelost? Hebt ge er andere? Gooi alles op tafel. Been there, done that. Ik kan wel wa aan. De weg is vrij, het is juist aan ons nog om het te doen. We zullen samen wandelen en terug lopen naar van waar we kwamen. Ik zal doen wat ik moet doen, en gij? Zeg de mensen wanneer ik stop met ademen, ge zijt de enige die da weet.

Dag

AllIDesire heeft zich uitgeput, is moe. Maar er komt een nieuwe aan, misschien met een andere naam, misschien ook niet. Ze blijft dezelfde persoon, heeft beleefd wat ze beleefd heeft en gedeeld wat ze te delen had. Ze ontkent niets, lacht u toe. Mijn innerlijk (tot voor kort, en misschien ooit opnieuw) essentiële wezen zegt hier geen vaarwel, ik zeg u tot ziens.

Ik wil alle subscribers en alle lezers bedanken voor het lezen van mijn woordenstromen. Er is niets dat mij beter heeft kunnen helpen dan jullie. Ik heb het niet altijd makkelijk gehad, maar alles valt in zijn plooitjes. Een kat komt ook altijd terecht op zijn pootjes. En dat zal ik ook doen. Ik zal schrijven als ik dat nodig acht. Ik zal u meedelen wat er mee te delen valt.

Hou mijn blog in het oog. Ik werk aan mezelf. Learning how to be human, op een zo goed mogelijke manier. Eén waar ik uiterst tevreden mee zal zijn. Maar alles heeft tijd nodig. Wonden krijgen tijd om te helen, tranen krijgen de tijd om op te drogen. Alles komt goed, altijd. En als ik voel dat het oké is, als ik voel dat ik weer frisse dingen kan vertellen, dan zal u terug van mij horen. (ik blijf schrijven natuurlijk) Tot binnekort

(en voor al diegenen die mij hebben aangespoord om te schrijven, voor al diegenen die me aanmoedigden, dank u wel)

Op alles wat nog komen zal!

Have hope , dream and be strong

Bab M J Buelens

end

Ik heb u genoeg kansen gegeven. Ge hebt alles keer op keer vergooid. En ge zegt zelf dat ‘alles’ zo veel is. Zeker als het over ons gaat. Ging. Dit heeft lang genoeg geduurd. Ik spreid mijn armen en ren. Ik voel hoe mijn voeten een dof geluid veroorzaken telkens ze neerkomen. Bomen, hun bladeren en hun takken, en de open plekken flitsen afwisselend voorbij. De beelden nu. De beelden van ons. Van datgene wat we vroeger ‘ons’ noemden. Mijn kleren hadden uw geur vastgehouden, ze was zelfs in mijn huid gekropen. Het geluid is harder geworden en ik ruik asfalt. Ja, aangekomen op de weg. Andere omgeving, zelfde beelden. Ik loop en ik loop. Ik stop. Mijn rug vangt de schok op en ik val wat vooruit. Het moet er dwaas uit hebben gezien, hoe ik daar met mijn armen zwaaiend mijn evenwicht trachtte te bewaren. Ze had zich wederom verontschuldigend onder mijn voeten vandaan gehaald. Zoals gij kampioen waart in het verontschuldigend verdwijnen. Ge vertrok niet, ge verdween. En ge kwam terug, en verdween, kwam terug en verdween weer. En ik? Ik bleef en ik pikte dat zomaar. Ik stond nog steeds voorovergebogen in het midden van de weg. Mijn handen steunend op mijn knieën. Eenmaal ‘uitgehijgd’ heb ik mijn handen voor mijn gezicht gevouwen. Een gevouwen dak. Ogen wijdopen. Ik was thuis, zag u naar mij toe lopen. Ik draaide me om. En van dan af weet ik er niets meer over. De tranen hadden mijn zicht verwaterd.

hulpstrook

Uw schouders zijn warm en dit is de plek waar ik thuis wil komen. Een plaats die ik de mijne wil noemen. Ik zal. Zuinig ben ik met woorden. Mijn woorden zijn voor u. Ik doe mijn best. Mijn uiterste best. Voor minder zal ik niet

danku

alles voor niets en niets voor minder

Ik heb gisteren geprobeerd om morgen voor te zijn. Opgebleven en gewacht. Gewoon gewacht. Tot er mij vanalles verteld werd. Dat morgen de dingen vergeten zou, dat ik morgen weer ging vinden wat ik kwijt was. Dat is goed, dacht ik. Daar moet ik gewoon op blijven wachten. Het plan werd verworpen maar ik bleef op. Niets veranderde iets aan het feit dat ik me alleen voelde en er gebeurde niets. Dan ben ik maar gaan slapen

Ik vind mijzelf neergeknield onder bruisende golven, rigoureus. Ik stop mezelf met kijken, sluit mijn ogen als luiken die me beschermen tegen de zon. Zoute zilte tranen kolkend om mij heen, de massa voert mij mee.

 

Brief aan mijn essentieel innerlijke

Slaap en stop met wenen, liefste. Uw gezicht is helemaal nat. Zo gaan uw dagen maar ongemerkt voorbij. Doe maar wat ge moet doen. ‘t Is vroeger dat ge sterk stond als ik zwak werd. De tijden zijn veranderd, de rollen omgedraaid. Maak het uw ziel wat makkelijker. Comfortabel. Zal ik  u wat thee zetten? Dan kom ik snel even langs. Ahneen, dat kan niet. Dat mag niet. Ge sluit mij uit en hoe. Auctorieel. Ge voelt u alleen en verloren en da’s niet zo heel erg, maar ge kwetst er anderen mee. Ik weet da ge dat ziet. Ach, ge kunt er niks aan doen, ge hebt het nie meer in handen. Omdat ik weg ben. Omdat ik niet terugkom. Nu toch niet. Ge hebt gelezen wat ik u nog zei en het heeft u geraakt. Hebt ge gehuild? Ge hoopt dat ik om u huil. En ge hoopt dat ik u nodig heb. Abrupt zeg ik vaarwel