Dag

AllIDesire heeft zich uitgeput, is moe. Maar er komt een nieuwe aan, misschien met een andere naam, misschien ook niet. Ze blijft dezelfde persoon, heeft beleefd wat ze beleefd heeft en gedeeld wat ze te delen had. Ze ontkent niets, lacht u toe. Mijn innerlijk (tot voor kort, en misschien ooit opnieuw) essentiële wezen zegt hier geen vaarwel, ik zeg u tot ziens.

Ik wil alle subscribers en alle lezers bedanken voor het lezen van mijn woordenstromen. Er is niets dat mij beter heeft kunnen helpen dan jullie. Ik heb het niet altijd makkelijk gehad, maar alles valt in zijn plooitjes. Een kat komt ook altijd terecht op zijn pootjes. En dat zal ik ook doen. Ik zal schrijven als ik dat nodig acht. Ik zal u meedelen wat er mee te delen valt.

Hou mijn blog in het oog. Ik werk aan mezelf. Learning how to be human, op een zo goed mogelijke manier. Eén waar ik uiterst tevreden mee zal zijn. Maar alles heeft tijd nodig. Wonden krijgen tijd om te helen, tranen krijgen de tijd om op te drogen. Alles komt goed, altijd. En als ik voel dat het oké is, als ik voel dat ik weer frisse dingen kan vertellen, dan zal u terug van mij horen. (ik blijf schrijven natuurlijk) Tot binnekort

(en voor al diegenen die mij hebben aangespoord om te schrijven, voor al diegenen die me aanmoedigden, dank u wel)

Op alles wat nog komen zal!