ik moet even ademen. Alles eruit. De keuzes zijn gemaakt, les excuses sont faites. Ik werk ervoor en ik ben goe bezig. Een begin. Ik ben iemand zo onmenselijk graag gaan zien. Geen twijfels meer. Geen spier in mijn ganse lijf dat daar nog maar aan denkt. Nooit zou ik nog twijfelen als’t aan mij lag. Ik wil nie anders. Ik zal nie anders.
Scrupule? Waar? Nergens. Geordender dan tevoren. Niet helemaal. Ik ben altijd chaos. Aangenaam. Ik sta sterk in mijn schoenen. Ik ga voor mijn doel. Maar ik kan nie verder gaan dan tot daar waar ze mij toelaten. The higher law. Gij. Gij zijt de hogere macht. Een maatstaf aan welke ik moet voldoen. Een regel aan welke ik mij moet houden. Maar al te graag.
Wat houdt ons tegen om verder te gaan? Gij of ik? Dit is geen beschuldiging, maar’t maakt mij droef niet te weten waar we staan. (ik weet het wel en toch) Ik heb ook het gevoel da ge bepaalde dingen nodig hebt voor we verder kunnen gaan. Een gewetensbezwaar? Of is dat al opgelost? Hebt ge er andere? Gooi alles op tafel. Been there, done that. Ik kan wel wa aan. De weg is vrij, het is juist aan ons nog om het te doen. We zullen samen wandelen en terug lopen naar van waar we kwamen. Ik zal doen wat ik moet doen, en gij? Zeg de mensen wanneer ik stop met ademen, ge zijt de enige die da weet.
Blij dat je terug bent, ik hou van uw schrijfstijl.